Het Ontstaan

‘Het is de ultieme beloning als je iemands leven weer op de rails krijgt’

 

Nathalie Konings, specialist in begeleiding en coaching, is het gezicht achter Het Koningshuis. De totstandkoming van Het Koningshuis kent een langdurige en betekenisvolle voorgeschiedenis. Het betreft een periode met afwisselend voor- en tegenspoed, met verrijking en ziekte. Het sterke karakter van Nathalie Konings in combinatie met een stevige portie doorzettingsvermogen, vastberadenheid en de wil om te blijven investeren in iets positiefs, ligt ten grondslag aan een eigenzinnige, doelmatige manier van hulpverlening.

Roeping

Een sprong terug in de tijd. Na het afronden van de middelbare school volgt een periode van oriënteren en afwegen. ‘Destijds had ik geen idee hoe ik mijn maatschappelijke carrière vorm moest gaan geven’, blikt Nathalie terug. Haar zoektocht kent uiteenlopende tussenstops, zoals de kappersschool en de slagersvakopleiding. Totdat ze via een vriend terechtkomt bij Xonar, het Centrum voor Algemeen Welzijnswerk. Daar ontkiemt Konings’ passie voor het traject van hulpverlening. ‘Ik begon aanvankelijk als invalster, als begeleidster van kinderen van vier tot en met twaalf jaar in de 24 uurszorg, en wist meteen dat dit mijn roeping was. Waarom? Ik was altijd bezig met organiseren, doen, zorgen voor. Ook in mijn vrije tijd. In deze branche werd ik geconfronteerd met kinderen die zoekende waren naar onder meer veiligheid en geborgenheid. Kinderen die nog een heel leven voor zich hebben. Veelal moeilijke gevallen zoals tbs’ers. Deze aspecten kwamen samen en openden mijn ogen.’

Vertrouwen

Ondanks het feit dat Nathalie werkzaam is zonder papieren, krijgt ze bij Sonar te maken met pittige situaties. Mishandeling, seksueel misbruik, autisme, verslaving. Nathalie: ‘Vooral gedragsproblematiek, kinderen uit verscheurde gezinnen. Ik trachtte zo goed mogelijk te helpen. Het gaf me een geweldig gevoel dat ik iets voor ze kon betekenen. Derhalve ging ik me verder verdiepen in de materie, wilde alles weten. Ik kan me ergens echt in vastbijten, zo zit ik in elkaar. In de beginfase deed ik nog veel op intuïtie. Later kon ik dat onderbouwen door mijn opgedane kennis en groeiende ervaring.’

Als flexkracht doorloopt Nathalie diverse afdelingen, ook de oudere leeftijdscategorie van twaalf- tot achttienjarigen. In een zogeheten driefasenhuis in Schinveld begeleidt ze jongeren van vijftien tot en met achttien jaar op weg naar zelfstandigheid en start ze met een gespecialiseerde opleiding. Na sluiting van het driefasenhuis als gevolg van bezuinigingen verkast ze naar Wiekerhonk in Heerlen. Daar solliciteert ze op vier interne vacatures, onder meer bij de autistengroep en de groep jonge tienermoeders. Aangezien ze al nauw betrokken is bij een traject voor pubers met gedragsproblematiek, kiest ze daarvoor. Nathalie: ‘De kinderen hebben al zoveel nieuwe gezichten gezien, dat ik het als een verplichting voelde aan het project verbonden te blijven. Je bouwt een vertrouwensrelatie op, daarop is alles gebaseerd. Je dient immers eerst vertrouwen te kweken voordat je überhaupt iets kunt ondernemen.’

Verrijking

Nathalie voelt zich uitstekend op haar plek in Wiekerhonk en nadert de afronding van haar studie. Ziekte gooit echter abrupt roet in het eten. Diagnose: borstkanker. Wat volgt is een periode van chemokuren en bestralingen, wat haar lichamelijk verzwakt. Echter niet mentaal. ‘Tussen de behandelingen door bleef ik gewoon werken, en tijdens mijn derde chemokuur doorstond ik het eindexamen. Mijn laagste cijfer was een acht. Het was pittig, maar ik wilde beslist niet opgeven.’ Ze laat hiermee zien dat het ook in moeilijke tijden mogelijk is om doelen na te streven én te bereiken. ‘Ik wilde niet blijven hangen in iets negatiefs, heb desondanks door wilskracht en vastberadenheid veel kunnen ondernemen.’

Na dit dal volgt een piek in de vorm van de toezegging van een vast contract. Echter, zes maanden nadat Nathalie gezond is verklaard, opnieuw tegenslag: een negatieve uitslag van het erfelijkheidsonderzoek naar aanleiding van de borstkanker. Operatief ingrijpen blijkt noodzakelijk. Toch duurt het nog bijna drie jaar voordat de ingreep plaatsvindt. ‘Ik wilde de operatie op míjn manier laten uitvoeren en ging me weer intensief verdiepen in de mogelijkheden. Achteraf bezien stelde ik simpelweg uit, tot het moment dat tot mij doordrong hoe ziek ik was geweest. Dat ik door het oog van de naald ben gekropen. Dat was enorm confronterend. Ik kon iedereen exact uitleggen wat er aan de hand was, wat er veranderde en gebeurde en wat mijn gevoel erbij was. Eén ding had ik echter nooit gedaan: het bij mezelf naar binnen laten komen.’

Het jarenlange proces van koerswijzigingen, tegenslagen, oplevingen en nieuwe inzichten blijkt achteraf een enorme verrijking. De gebeurtenissen helpen Nathalie in haar functioneren als begeleidster en coach. ‘Mijn geschiedenis kon ik projecteren op mijn vak, liet me inzien welke uitwerking een dergelijk proces heeft op mezelf en het hele sociale netwerk om me heen. Reacties en emoties verschilden van persoon tot persoon, hetgeen bevestigde dat de impact van een bepaalde situatie sterk kan variëren. Ik kon me nog meer vereenzelvigen met de personen die ik behandelde, voelde feilloos verwerkings- en rouwprocessen aan. Vooral dat heeft me een dusdanig vertrouwen gegeven en me gesterkt in het uiteindelijke besluit zelfstandig te gaan werken. Dat en de vaak inefficiënte wijze van zorgverlening als gevolg van bureaucratie, grootschaligheid en eilanddenken. Zelf ben ik een teamspeler, probeer het hele plaatje in kaart te brengen en te overzien.’

Buiten de kaders

De volgende stap is de switch van Xonar naar jobcoachorganisatie De Werkmeester in Heerlen, waar Nathalie aan de slag gaat als re-integratie- en arbeidscoach voor Wajongeren. Ze verdiept zich onder meer in de problematiek waar deze jongeren tegenaan lopen na hun achttiende levensjaar. Waar kunnen ze terecht voor zaken als werk, wonen, subsidies, financiën et cetera? ‘Het is moeilijk functioneren als de basis, de thuissituatie niet stabiel is. Via kleine successen werk je samen toe naar een bevredigende situatie, kweek je zelfvertrouwen. Dat is het mooie van dit werk. Ik heb destijds veel geleerd door het contact met tbs’ers. Dat heeft me duidelijk geholpen in het uitoefenen van mijn werkzaamheden.’

Door dit traject komt Nathalie eveneens in contact met de penitentiaire inrichting De Geerhorst in Sittard, waar ze in samenwerking met de gemeente Heerlen intensieve begeleidingstrajecten opstart. Mensen die lang intramuraal hebben gezeten, hebben na vrijlating begeleiding nodig om opnieuw te wennen aan het leven in de maatschappij. Ook nadat Nathalie ontslag neemt bij De Werkmeester, blijft ze betrokken bij diverse Geerhorst-projecten. De reacties van betrokken instanties en disciplines op haar specifieke werkwijze zijn lovend. Ook haar nieuwe werkgever Stichting Jobstap, een re-integratiebureau, prijst haar aanpak. ‘Ik krijg veel gedaan bij mensen. Dat is beslist waar. Ik ben heel positief ingesteld, probeer altijd het goede eruit te halen, datgene wat je sterker kan maken. Bovendien kun je niet uitsluitend behandelen volgens vastomlijnde protocollen. Ook, of beter gezegd júist buiten de kaders is veel winst te behalen.’

Fundament

Op medisch vlak is inmiddels alles in rustig vaarwater terechtgekomen en de drang naar zelfstandigheid wakkert steeds verder aan. Mede doordat regels voor re-integratiebureaus meer en meer worden ingekaderd. Nathalie: ‘De focus ligt dan volledig op werk, met weinig oog voor de situatie eromheen. Dat is niet mijn ding. Omdat allerlei instanties mij inmiddels benaderden voor uiteenlopende projecten, heb ik dit jaar de knoop doorgehakt en vervolgens Het Koningshuis opgestart. Mijn werkzaamheden liggen onder meer op het vlak van begeleiding en coaching ten aanzien van het persoonsgebonden budget (pgb) en zorg in natura (zin). Daarnaast doe ik coaching en begeleiding voor de private markt. Als vertrouwenspersoon tracht ik in een vroegtijdig stadium eventueel werkuitval van personeel door een instabiele thuissituatie te voorkomen. Tot slot ben ik in samenwerking met de gemeente Sittard-Geleen gestart met het opzetten van een eigen groep op een nog nader te bepalen locatie. Het betreft een intensief, intern traject van anderhalf jaar voor jongeren van achttien jaar met het oog op dagbesteding en werkgelegenheid. Ook facetten als sociale vaardigheidstraining en agressieregulatie komen aan bod. Het uiteindelijke doel na betreffende periode is zelfredzaamheid ten aanzien van wonen en werken. Doelen nastreven, daar gaat het om. Zin geven aan je bestaan. Het is de ultieme beloning als je iemands leven weer op de rails krijgt. Door de combinatie van wat ik weet, wat ik voel en wat ik heb meegemaakt, zowel op maatschappelijk als privévlak, tracht ik dat voor elkaar te krijgen. De leuke, de mooie maar ook de minder fraaie momenten kan ik goed omzetten naar datgene wat ik thans doe. Dat maakt mij wellicht anders dan andere begeleiders en coaches. Ik schrik daardoor niet meer zo snel of deins niet gauw terug voor een complexe situatie. Je staat versteld van wat je allemaal kan bereiken. Iedereen verdient die kans om het maximale eruit te halen. Daar heb je mensen voor nodig die hun best doen voor jou, die zich opofferen. Dat brengt me meteen bij mijn familie en naaste omgeving. Zij waren er toen ik ze nodig had, op welk vlak dan ook. Dat bedoel ik met een stabiele basis. Het fundament onder een zinvol en liefdevol leven. Voor iedereen.’

 

Neem voor informatie contact op met:

Nathalie