Roeping

Een sprong terug in de tijd. Na het afronden van de middelbare school volgt een periode van oriënteren en afwegen. ‘Destijds had ik geen idee hoe ik mijn maatschappelijke carrière vorm moest gaan geven’, blikt Nathalie terug. Haar zoektocht kent uiteenlopende tussenstops, zoals de kappersschool en de slagersvakopleiding. Totdat ze via een vriend terechtkomt bij Xonar, het Centrum voor Algemeen Welzijnswerk. Daar ontkiemt Konings’ passie voor het traject van hulpverlening. ‘Ik begon aanvankelijk als invalster, als begeleidster van kinderen van vier tot en met twaalf jaar in de 24 uurszorg, en wist meteen dat dit mijn roeping was. Waarom? Ik was altijd bezig met organiseren, doen, zorgen voor. Ook in mijn vrije tijd. In deze branche werd ik geconfronteerd met kinderen die zoekende waren naar onder meer veiligheid en geborgenheid. Kinderen die nog een heel leven voor zich hebben. Veelal moeilijke gevallen zoals tbs’ers. Deze aspecten kwamen samen en openden mijn ogen.’