Verrijking

Nathalie voelt zich uitstekend op haar plek in Wiekerhonk en nadert de afronding van haar studie. Ziekte gooit echter abrupt roet in het eten. Diagnose: borstkanker. Wat volgt is een periode van chemokuren en bestralingen, wat haar lichamelijk verzwakt. Echter niet mentaal. ‘Tussen de behandelingen door bleef ik gewoon werken, en tijdens mijn derde chemokuur doorstond ik het eindexamen. Mijn laagste cijfer was een acht. Het was pittig, maar ik wilde beslist niet opgeven.’ Ze laat hiermee zien dat het ook in moeilijke tijden mogelijk is om doelen na te streven én te bereiken. ‘Ik wilde niet blijven hangen in iets negatiefs, heb desondanks door wilskracht en vastberadenheid veel kunnen ondernemen.’

Na dit dal volgt een piek in de vorm van de toezegging van een vast contract. Echter, zes maanden nadat Nathalie gezond is verklaard, opnieuw tegenslag: een negatieve uitslag van het erfelijkheidsonderzoek naar aanleiding van de borstkanker. Operatief ingrijpen blijkt noodzakelijk. Toch duurt het nog bijna drie jaar voordat de ingreep plaatsvindt. ‘Ik wilde de operatie op míjn manier laten uitvoeren en ging me weer intensief verdiepen in de mogelijkheden. Achteraf bezien stelde ik simpelweg uit, tot het moment dat tot mij doordrong hoe ziek ik was geweest. Dat ik door het oog van de naald ben gekropen. Dat was enorm confronterend. Ik kon iedereen exact uitleggen wat er aan de hand was, wat er veranderde en gebeurde en wat mijn gevoel erbij was. Eén ding had ik echter nooit gedaan: het bij mezelf naar binnen laten komen.’

Het jarenlange proces van koerswijzigingen, tegenslagen, oplevingen en nieuwe inzichten blijkt achteraf een enorme verrijking. De gebeurtenissen helpen Nathalie in haar functioneren als begeleidster en coach. ‘Mijn geschiedenis kon ik projecteren op mijn vak, liet me inzien welke uitwerking een dergelijk proces heeft op mezelf en het hele sociale netwerk om me heen. Reacties en emoties verschilden van persoon tot persoon, hetgeen bevestigde dat de impact van een bepaalde situatie sterk kan variëren. Ik kon me nog meer vereenzelvigen met de personen die ik behandelde, voelde feilloos verwerkings- en rouwprocessen aan. Vooral dat heeft me een dusdanig vertrouwen gegeven en me gesterkt in het uiteindelijke besluit zelfstandig te gaan werken. Dat en de vaak inefficiënte wijze van zorgverlening als gevolg van bureaucratie, grootschaligheid en eilanddenken. Zelf ben ik een teamspeler, probeer het hele plaatje in kaart te brengen en te overzien.’